GEGENERALISEERDE ANGSTSTOORNIS (GAS)

Deze vorm van angststoornis wordt door enkele onderzoekers als omstreden beschouwd omwille van het feit dat deze angststoornis als duidelijk apart omschreven ziektebeeld kennelijk minder vaak voorkomt. Wel blijkt dat de symptomen van de GAS dikwijls bij andere angststoornissen aanwezig zijn.
Anderen beweren dat de GAS een duidelijk aparte angststoornis is.

Bij de paniekstoornis is er sprake van een steeds terugkerende hevige angst, ook in de vorm van paniekaanvallen. Bij een gegeneraliseerde angststoornis is de angst minder hevig, maar meer voortdurend aanwezig. Bovendien is er bij GAS niet sprake van een ‘dreiging’ om een paniekaanval te krijgen.

Het meest opvallende symptoom bij de GAS is dat de betrokkene een chronische zenuwachtige tobber (piekeraar) is. Er is sprake van een overmatige angst en zorg waarop de betrokkene weinig of geen greep meer heeft. Deze angst en zorg gaan samen met (minstens drie) van de volgende verschijnselen:

• rusteloosheid, op scherp staan, verhoogde alertheid, opgejaagdheid, niet kunnen stilzitten (soms ijsberen);
• snel vermoeid zijn;
• concentratievermindering;
• verhoogde prikkelbaarheid, geïrriteerdheid;
• spierspanning met dikwijls pijnlijke spieren (nek, rug, armen);
• in- en doorslaapmoeilijkheden, niet uitgerust gevoel hebben;
• voortdurend bezorgend piekeren en de buitensporige ongegronde angst dat er allerlei nare dingen kunnen gebeuren.

Deze klachten moeten minsten zes maanden aanwezig zijn. Echter, vaak heeft men er jaren lang last van voordat men hulp zoekt. Wel zoekt men sneller hulp in de vorm van kalmeermiddelen, soms antidepressiva. Dikwijls zijn mensen met een gegeneraliseerde angststoornis tevens depressief.

De thema’s waarover deze mensen piekeren kunnen van zeer verschillende aard zijn. Meestal is het piekeren over ‘ALLES en nog wat’. De inhoud van het piekeren heeft meestal een dramatisch, catastrofaal karakter.

Het piekeren dient dikwijls om angstopwekkende ervaringen te vermijden.